سنجیدن در این سنت کار بی‌طرفانه‌ای نیست. خودِ کار است: کل معماری اخلاقی پشت شاهنامه به ترازو ختم می‌شود، و بخش بزرگی از شعر یعنی آدم‌هایی که می‌فهمند واقعاً چند وزن دارند.

ترازو را دست دیو دادن شوخیِ بازی است، و چهره‌اش. این نام در شعر نیست.