دیوهای مازندران در شعر جمعیتی شاغل‌اند: گله نگه می‌دارند، گردنه‌ها را در دست دارند، جاهایی را پادگان‌نشین می‌کنند. این یکی تصویرِ حوصله‌سررفتن در همان شغل است.

چهره‌ای که بازی به آن جمعیت داده. فردوسی جمعیت را می‌دهد، نامش را نه.