شاهنامه

شاهنامه یک شعر است، حدود پنجاه هزار بیت، که فردوسی تقریباً سی سال رویش کار کرد و نزدیک سال ۱۰۱۰ میلادی تمامش کرد. از اولین شاه جهان شروع می‌شود تا افتادن آخرین شاه ایرانی، و همان دلیلی است که داستان‌هایش هنوز هست، و بخش خوبی از زبانی که به آن نوشته شده هم همراهشان مانده.

کتاب جنگ با کمی داستان چسبانده به آن نیست. چیزی که مدام به آن برمی‌گردد این است که یک تصمیم بد چه تاوانی دارد، آن هم معمولاً برای کسی که اصلاً در گرفتنش نقشی نداشته. شاه‌ها در شاهنامه به همان اندازه که راه‌حل‌اند، خودشان مسئله‌اند، و شعر رک می‌گویدش.

نصفش افسانه است و نصفش چیزی نزدیک به تاریخ، و مرزشان جایی نیست که خواننده‌ی امروزی فکرش را می‌کند. هفت منزلِ رستم تا مازندران کاملاً در نیمه‌ی افسانه‌ای است. دقیقاً به همین دلیل هم می‌تواند شکلِ یک بازی باشد.