فردوسی

ابوالقاسم فردوسی زمین‌داری بود اهل توس، شمال شرق ایران، متولد حدود سال ۹۴۰ میلادی. شاعر درباری و حقوق‌بگیر نبود. زمین داشت و خرجش کرد: سی سال کار روی یک شعر، از جیب خودش، تا وقتی دیگر جیبی نمانده بود.

کاری که می‌کرد این بود: داستان‌هایی را جمع می‌کرد که از قبل وجود داشتند و بی‌سروصدا داشتند از جهان می‌رفتند (چندتایی نوشته شده، بیشترشان نه) و آن‌ها را به شعر فارسی درمی‌آورد، آن هم در روزگاری که فارسی‌نویسی یک انتخاب بود نه کار بدیهی. شاهنامه دلیل ماندن همه‌شان است.

معروف‌ترین بیتی که درباره‌ی این کتاب گفته شده از خود اوست، و امروز بیشتر شبیه دست‌کم گرفتن است تا فخر: می‌گوید کاخی ساخته که از باد و باران گزند نمی‌بیند.