هر سپاهی در شاهنامه از روی درفشش خوانده می‌شود: این طرف پیش‌بند کاوه بر سر نیزه، و آن طرف هرچه که سپاه مازندران پشتش صف می‌بندد. بالاخره یکی باید ببردش، و در جهانِ این شعر چنین کاری هیچ‌وقت کار کوچکی نیست.

چهره‌ای که بازی به آن جمعیت داده. نامش از فردوسی نیست.