نام‌ها

پهلوانان

پهلوانان، و زنانی که شعر به همان اندازه به آن‌ها جا می‌دهد. هر چهره‌ای که اینجا می‌بینید برای همین بازی نقاشی شده.

• رستمRostamپهلوان شاهنامه، و همان طرفی از تخته که دست شماست.
• زالZalپدر رستم. سپیدمو به دنیا آمد و یک پرنده بزرگش کرد.
• سهرابSohrabپسر رستم، که رفت پدرش را پیدا کند و پیدایش کرد.
• اسفندیارEsfandiyarتنی رویین، پدری که سرِ قولش نمی‌ماند، و هفت خانی از آنِ خودش.
• فرامرزFaramarzپسر رستم، که حسابِ پدر را برد شرق و تسویه کرد.
• بیژنBijanهفت سال ته چاه، زیر تخته‌سنگ، و زنی که زنده نگهش داشت.
• گیوGivهفت سال تنها در خاک دشمن، دنبال پسری که هرگز ندیده بود.
• بهرامBahramبرگشت سراغ تازیانه‌ای که نامش رویش بود.
• گودرزGoudarzپیرِ خاندان نوذری، و پدرِ پسرانی بی‌شمار.
• طوسTousدلیر، شاهزاده، و تقریباً در همه‌چیز بر خطا.
• رهامRohamاز کوهی بالا رفت، در هوایی که از قصد ساخته شده بود.
• سامSamاژدها کشت، و تاب دیدن پسر خودش را نیاورد.
• گرگینGorginیک بار حسادت کرد، و باقی شعر را بابتش پس داد.
• هجیرHojirاز او خواستند رستم را نشان بدهد؛ نداد.
• فریبرزFereborzپسر شاهی که از او گذشتند، و خوب تحملش کرد.
• گردآفریدGordafaridدژ پهلوانی نداشت، پس خودش زره پوشید.
• بانوگشسپBanu Goshaspدختر رستم، که مثل پدرش سوار می‌شد و کشتی می‌گرفت.
• منیژهManijehاز کاخ بیرونش انداختند و باز به مردِ ته چاه نان رساند.
• تهمینهTahminehشب به اتاقش آمد و دقیقاً گفت چه می‌خواهد.
• فرانکFranakپسرش را از کشور بیرون برد، پیش از آنکه دستشان به او برسد.
• کتایونKatayunجلوی همه‌ی دربارِ پدرش، غریبه‌ای بی‌چیز را انتخاب کرد.
• رودابهRudabehگیسویش را انداخت تا بالا بیاید، و بعد گفت راه دیگری پیدا کن.
• سیاوشSiyavashاز کوهی از آتش گذشت تا ثابت کند کاری نکرده.
• کاوهKavehآهنگری که به‌اندازه‌ی کافی پسر از دست داده بود، و علنی گفتش.
• فرودForudسپاه خودی از کوه بالا آمد و حرف گوش نکرد.
• کیخسروKay Khosrowتنها شاهِ شعر که می‌دانست کجا باید بس کند.
• گستهمGostahamشبانه و تنها دنبال دو شاهزاده رفت، و تکه‌تکه برگشت.
• گژدهمGozhdahamپیرمردی که دژ سپید را نگه داشته بود، و پدر گردآفرید.
• کیکاووسKay Kavusشاهی که باقی شعر باید از پسِ فکرهای بدش بربیاید.

سپاهِ دیوان

دیوان. سه‌چهار تایشان چهره‌هایی‌اند که فردوسی نامشان می‌برد و داستانی برایشان دارد؛ باقی همان جمعیتِ بی‌نام‌اند که بازی به آن‌ها چهره داده. هر صفحه خودش می‌گوید کدام است.

• اکوانAkvanرستمِ خواب را با تکه‌ای از زمین برداشت، و از او یک سؤال پرسید.
• اژدهای سیاهBlack Dragonاژدهایی که تا نگاهت می‌کند، دیگر کسی نمی‌بیندش.
• گندروGandarowاژدهای آب، از کهن‌ترین لایه‌ی این داستان.
• کک کوهزادKak Kuhzadآن‌قدر ریز که اسمش را از کک گرفتند، و سال‌ها از زال باج گرفت.
• خواب‌دیوSleep Demonتاریکی‌ای که یک سپاه را با چشمِ باز به خواب برد.
• باددیوWind Demonخودِ سموم، که برایش شاخ گذاشته‌اند.
• دیو سیاهBlack Demonآنچه از او می‌ریزد، سایه‌اش نیست.
• آتش‌خوارFire Eaterبه زمینِ سوزان می‌رود و سیر بیرون می‌آید.
• خون‌آشامBlood Drinkerبرای بردنِ میدان نمی‌جنگد.
• سنگ‌خوارStone Eaterاز بی‌کاری کوه را می‌جود.
• بیداددیوTyrant Demonتمام هنرش این است که ترتیبی بدهد دیگری تاوان بدهد.
• درفش‌دیوBanner Demonدرفشی را می‌برد که سپاه پشتش جمع می‌شود.
• سنجه‌دیوWeigherهمانی که ترازو دستش است.

خودِ راه

کتاب، مردی که نوشتش، خودِ تخته، آن اسب، آن پرنده، و دو جایی که همه‌چیز میانشان اتفاق می‌افتد.

• رخشRakhshاسب رستم. تنها اسبی که وزنش را تاب آورد.
• سیمرغSimorghپرنده‌ای که زال را بزرگ کرد. آن پر مال اوست.
• شاهنامهShahnamehکتاب شاهان. پنجاه هزار بیت، و سرچشمه‌ی همه‌ی این‌ها.
• فردوسیFerdowsiمردی که سی سال نوشتش.
• نردNardخودِ تخته، و اینکه از کجا آمده. خیلی قدیمی‌تر از بکگمون.
• مازندرانMazandaranجایی که راه به آن می‌رسد. نه آن استانی که روی نقشه است.
• زابلZabolسرزمین رستم، آن ته‌ترین گوشه‌ی شرق.